شاید برای شما هم پیش آمده باشد که در جستجوی یک لباس باکیفیت و اورجینال، با واژه “استوک” (Stock) برخورد کرده باشید و بلافاصله تصویر لباس‌های کهنه و استفاده شده در ذهنتان نقش بسته باشد.

 در گذشته فروشندگانی بودند اجناس دست دوم یا در حد نو خود را تحت نام لباس استوک معرفی می کردند منجر به ایجاد این طرز فکر شده که محصول های استوک را به عنوان جنس دست دوم یا استفاده شده بشناسند، درصورتیکه در بازارهای اروپایی و آمریکایی اجناس دست دوم تحت نام seccond hand معرفی می شوند.

در فرهنگ تجارت جهانی مد، “استوک” به معنای “موجودی انبار” است، نه کالای دست‌دوم.

برخلاف تصور رایج در ایران، لباس استوک در واقع لباس‌هایی کاملاً نو هستند که به دلایل تجاری از چرخه فروش اصلی فروشگاه‌های برند در اروپا یا آمریکا خارج شده‌اند. این لباس‌ها هیچ‌گونه سابقه‌ی پوشیده شدن توسط شخص دیگری را ندارند و اغلب دارای بوی نویی پارچه هستند.

۱. تغییر فصل و کالکشن (مخصوص برندهای فشن): لباس‌های باقی‌مانده از فصل قبل، برای خالی شدن فضای ویترین و انبار، به عنوان استوک (مازاد انبار) فروخته می‌شوند.

۲. مازاد تولید کارخانه (مخصوص برندهای بیسیک): گاهی حجم تولید کارخانه از میزان سفارشات جهانی بیشتر می‌شود (Overstock) یا یک سفارش عمده کنسل می‌شود. در این حالت، این تیشرت‌های درجه یک بدون اینکه حتی وارد مغازه‌ها شوند، مستقیم و کاملاً نو وارد چرخه استوک می‌شوند.

۳. سایزبندی ناقص (تک سایز شدن): وقتی از یک مدل پیراهن یا شلوار فقط سایزهای خیلی کوچک (XS) یا خیلی بزرگ (XXL) باقی می‌ماند، فروشگاه‌های اصلی آن را از رگال خارج می‌کنند تا مدل‌های جدید را جایگزین کنند.

۴. هزینه انبارداری: در اروپا و آمریکا، هزینه اجاره و نگهداری کالا در انبار بسیار سرسام‌آور است. برای برندها به‌صرفه‌تر است که این کالاها را با قیمت پایین‌تر به بازارهای دیگر (مثل خاورمیانه) صادر کنند تا اینکه هزینه سنگین انبارداری بپردازند.